Hel Jastarnia Jurata Kuźnica Puck Władysławowo Jastrzębia Góra Karwia Dębki Białogóra Chałupy Chłapowo

Prawdziwą perełką NORDY, docenianą również przez turystów, są zabytki religijne. Przyciągają one nie tylko pątników, ale także turystów i podróżnych, pragnących w pięknych, majestatycznych świątyniach odkryć głębię istnienia. Sprzyja temu również otoczenie religijnych zabytków piękne, wysadzane drzewami aleje czy parki. Świadomość przebywania w zabytkowych kościołach przeplata się z myślą o głębokiej tradycji regionu, przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Wielu turystów bierze udział w niezwykłych, regionalnych pielgrzymkach, które kończą się festynami czy jarmarkami. Zaskoczeni przenikaniem się duchowych kontemplacji i radosnych zabaw, turyści powracają tutaj chętnie, razem ze swoimi rodzinami.
Fara Pucka.
Pierwsze wzmianki o farze można odnaleść w 1283 r., w latach 1556-1589 był to kościół protestancki. Gotycka ceglana hala trójnawowa, 5-przęsłowa, wzniesiona w XIII-XIV w., przykryta dachem dwuspadowym ok. 1496 r. o zachowanej więźbie storczykowej; więźba wieży pochodzi z XIV w. Prezbiterium przebudowane i sklepione w 1645 r. Kaplica grobowa fundacji Ernesta Wejhera, starosty puckiego (1597-1599) zamknięta kutą kratą tzw. gdańską. Około 1600 r. nastąpiło przesklepienie kaplicy pw. św. Krzyża, przebudowanej w latach 1633-1645 i uposażonej przez oficjała gdańskiego, archidiakona pomorskiego kanonika gnienieńskiego rodem z Pucka ks. Mateusza Jana Judyckiego. W latach 1892-1896 miał miejsce gruntowny remont kościoła, przesklepienie naw, przebudowa kaplic: pw. św. Anny i chrzcielnej, wzniesienie kruchty pd. i przenicowanie elewacji.

Wyposażenie: konfesjonały, świeczniki wiszące i ołtarzowe, feretrony, ornaty, kropielnice, płyty nagrobne itp., zabytkowe wyposażenie z XIV-XX w. oraz w kaplicy Judyckiego ołtarz późnobarokowy z obrazem Serca Pana Jezusa (1925 r.) mal.Władysław Drapiewski.
Ołtarz główny, ołtarze boczne i ambona tworzą zespół zabytków powstałych ok. 1800 r. o cechach późnobarokowych i klasycystycznych. Teologiczny program rozwijają nieprzeciętnej wartości wielkie obrazy katechetyczne znajdujące się w prezbiterium: "Tajemnica Zbawienia" oraz "Tajemnica" i "Misja Kościoła Powszechnego". Powstanie w 1663 roku tego wielkiego dzieła można wiązać z rodem Wejherów, doświadczonym rodzinnymi dramatami i związanym dotacjami franciszkaninem wejherowskim - ojcem Grzegorzem Gdańskim. Z rodem Wejherów wiąże się najcenniejszy pucki zabytek: kaplica grobowa z manierystycznym ołtarzem (1623), do którego piękny obraz Ukrzyżowanie namalował najwybitniejszy malarz pomorski tamtego czasu Herman Han z Chojnic. Artysta nadał setnikowi rysy nestora rodu Ernesta, nawróconego na katolicyzm pod wpływem pobożnej i szlachetnej małżonki. Jej oblicze zostało uwiecznione w wizerunku Matki Boskiej. Na bocznej ścianie kaplicy zawieszono kopie portretów Ernesta i Marii Wejherów (oryginały zabezpieczono przed kradzieżą), nieliczne w sztuce pomorskiej końca XVI wieku konterfekty świeckie. Do kaplicy wprowadza gdańska kuta krata zachwycająca repertuarem barokowych form. W północnej kaplicy przywieżowej znajduje się kolejny niezwykle rzadki i cenny zabytek: zespół chrzcielniczy z parawanową obudową misy chrzcielnej, datowany na 1697 rok. Zdobne bujnym akantem ażurowe ściany wieńczą postacie personifikacji cnót chrzecijańskich, a ponad czarą chrzcielnicy zawieszona jest przykrywa z figurą Zmartwychwstałego. Barokowe ołtarze z poł. XVII wieku w kaplicy św. Anny i kaplicy Mateusza Judyckiego prezentują przykłady łączenia baroku i sztuki nowszej. Zwiedzających zwykle interesują plastyczne neogotyckie stacje Drogi Krzyżowej i barwne witraże z początku XX wieku. Nie są w ekspozycji paramenty liturgiczne (złotnictwo gdańskie): gotycki pacyfikał z relikwiami drzewa Krzyża św. z 1. poł. XV w., monstrancje (gotycka wieżyczkowa i barokowa w formie słońca), puszki, barokowe kielichy, lichtarze można je podziwiać uczestnicząc w nabożeństwach.
10 lutego 2002 r. w farze ustanowione zostało miejsce kultu błogosławionego ks. kmdr. ppor. Władysława Miegonia, uczestnika zaślubin Polski z morzem 1920 r., pierwszego kapelana Marynarki Wojennej RP, mieszkańca Pucka w latach 1920-1926.

Pielgrzymka Rybacka na odpust świętych Piotra i Pawła w Pucku
Nieodłącznym elementem życia człowieka wierzącego jest uczestniczenie w sprawowanym kulcie religijnym według ustalonych reguł. W zależności od grup etnicznych, ich historii i kultury, kult ten może przybierać różne, specyficzne dla danej wspólnoty formy. Mieszkańcy Półwyspu Helskiego mają swoją, niepowtarzalną w skali kraju pielgrzymkę, bowiem w dniu odpustu świętych Apostołów Piotra i Pawła kaszubscy rybacy płyną swoimi łodziami z Kuźnicy wodami Zatoki Puckiej, aby wziąć udział w uroczystościach i mszy w. w puckiej farze, która jest najstarszym i najszacowniejszym obiektem zabytkowym w tym mieście, której niektóre dolne partie uchodzą za dzieło z XIII w. Pielgrzymowanie wodą z Półwyspu Helskiego do Swarzewa, czy też puckiej fary ma długą tradycję, której początków należy szukać około 1217 r., gdyż wtedy nadano Puckowi przywilej odbywania jarmarków w dniu patronów parafii. Wspomnieć wypada, że półwysep przez długi czas był szeregiem wysepek i dotarcie do Pucka mogło się odbyć jedynie za pomocą łodzi rybackich. Odpust to nie tylko miejsce modłów ale i miejsce, w którym można było upatrzeć swoją przyszłą żonę. W roku 1981 reaktywowano pielgrzymowanie łodziami rybackimi do Pucka. Inicjatorami byli ks. proboszcz parafii Kuźnica Gerard Markowski i znany szkutnik, żaglomistrz Aleksander Celarek z Chałup. Co roku 29 czerwca paradnie ustrojone łodzie rybackie z portu w Kuźnicy wypływają na odpust świętych Piotra i Pawła. Po uprzednim telefonicznym umówieniu się rybacy zabierają również ze sobą chętnych turystów.
W niedzielę odpustową najbliższą 29 czerwca można wynająć łódź, odbyć rejs lub uczestniczyć w pielgrzymce. Prywatne kutry służą gościnnością zarówno w Kuźnicy jak i w Pucku.
Informacji na temat pielgrzymki udziela:
Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji
ul. Lipowa 3 c, 84-100 Puck, tel. (058) 673 25 05, 673 29 51
Harcerski Ośrodek Morski
ul. Żeglarzy 1, 84-100 Puck, tel. (058) 673 21 50
Miejski Ośrodek Kulury
ul. ks. Stefańskiego 5, 84-140 Jastarnia, tel. (058) 675-20-97, 675-23-40

Sanktuarium Maryjne w Swarzewie
Wieś malowniczo rozłożona na wysokim klifie Kępy Swarzewskiej. Wczesnośredniowieczna osada rybacka, obecnie typowo rolnicza, szukająca nowych możliwości rozwoju ekonomicznego jakie niesie współczesność . Od wieków pątnicy ciągnęli do Swarzewa. Lokowania już istniejącej wsi na prawie chełmińskim dokonał w 1340 r. wielki mistrz krzyżacki Winrych von Kniprode. W tym czasie zapewne erygowano również parafię i zbudowano pierwszy kościół. Obecny, na miejscu poprzedniego, wzniesiony został w latach 1878-1880 według projektu architekta Frobösego przez budowniczego Burmeistera z Lubeki w stylu neogotyckim.

Wnętrze jednorodne stylistycznie, zgodnie z cechami budowy kościoła. Polichromia z lat 30. XX w. wykonana przez Władysława, Leona i Kazimierza Drapiewskich z Pelplina. Wyposażenie, zachowane ze starego kościoła, to m.in.: barokowy ołtarzyk boczny św. Anny Samotrzeć, wiszący w tęczy XVII-wieczny krucyfiks, czy właśnie późnogotycka Pieta wiążą tradycję ze współczesnością. Historia świętej figury Najświętszej Marii Panny z Dzieciątkiem jest odległa, przepojona legendą o cudownym przypłynięciu z protestanckiego Helu, gdzie została wyrzucona do morza. Tak dramatycznie znaczy swój ślad protestantyzm w historii kaszubskiego katolicyzmu. Gotycka rzźeba o cechach pięknych Madonn pochodzi z ok. 1430 r. To ona staje się fenomenem ożywiającym religijnie region. Początkowo umieszczona w kapliczce nad cudowną studzienką, później w kościele. Jej historia i kult jest przedstawiony na obrazie-mapie z 1684 r. wiszącym w świątyni. Świadczy o dynamicznie rozwijającym się kulcie pielgrzymkowym w tym sanktuarium od początku zaistnienia. Bliższe nam lata głoszą wierność Kaszubów koronacją cudownej figury. We wrzśeniu 1937 r., w dzień odpustu z woli papieża Piusa XI, korony włożyli ordynariusz chełmiński biskup Stanisław Okoniewski oraz biskup Konstantyn Dominik, rodowity parafianin urodzony w Gnieżdżewie. Bp Dominik jest w Swarzewie, jako kandydat na ołtarze, szczególną postacią.

Pielgrzymki do Swarzewskiej Pani...
W tradycję kaszubską wrosły pielgrzymki do tronu Swarzewskiej Pani, Królowej Polskiego Morza. Stały się naturalnym rytmem życia religijnego Nordy. Integrują rybaków i rolników, są okazją i świadectwem tworzenia wspólnoty wiary. W dwa letnie maryjne odpusty: na Szkaplerzną w pierwszą niedzielę po 16 lipca gromadzący ludzi morza i na Siewną w pierwszą niedzielę około 8 wrzśenia, kiedy to Kaszubi lądowi szukają pomocy u swojej Orędowniczki. Był czas, że nawet z odległej Kościerzyny szły pątnicze kompanie do stóp Bożej Matki. Historia pielgrzymek swarzewskich została udokumentowana już w XVII wieku na obrazie tablicowym przedstawiającym, na tle mapy zakola Zatoki Puckiej i burzą miotanego Bałtyku, historię cudownej figury. Zaznaczone są miejsca pobytu rzeźby i grupy procesyjne zmierzające do ostatniego miejsca tronowania kaszubskiej Pani. Dla zainteresowanych ciekawa ikonografia Swarzewa, Helu, czy Pucka...
To interesujące dzieło jest świadectwem już rozwiniętego, żywego kultu maryjnego epoki kontrreformacji na Kaszubach.

Sanktuarium w ostatnim czasie znacznie rozbudowało swoją bazę lokalową, otwiera się na rozwijający ruch pielgrzymkowy, ale i turystyczny również. Stwarza szansę poszukiwania wartości ponadczasowych w refleksji nad sobą i światem, w zadumie przed cudowną figurą Matki Boga.

Kalwaria Wejherowska
To kompleks 26 kapliczek rozlokowanych na morenowych wzgórzach, zbudowanych w XVII w. Jest ona perłą architektury sakralnej Polski północnej i obok Kalwarii Zebrzydowskiej i Pakoskiej najstarszym sanktuarium Męki Pańskiej w Polsce!
Kalwaria Wejherowska tworzy wspólnie z zabudową miejską Wejherowa i zespołem pałacowo-parkowym jednolity kompleks o dużych walorach krajobrazowo-przestrzennych. Jest jednym z trzech najwybitniejszych tego rodzaju założeń w Polsce. Nazywana również Świętymi Górami czy też Kaszubską Jerozolimą. Dla mieszkańców Polski północnej jest tym, czym dla mieszkańców południa Kalwaria Zebrzydowska.
Swoją największą fundację Kalwarię Wejherowską Jakub Wejher (także założyciel miasta) rozpoczął od wytyczenia dróżek kalwaryjskich i wyznaczenia miejspod budowę 26 barokowych, manierystycznych kaplic. Prace rozpoczęto w 1649 roku, zakończono w 1666 roku. Niepotwierdzona naukowo informacja głosi, że odległoci pomiędzy poszczególnymi kaplicami równe są odległościom poszczególnych etapów męczeńskiej drogi, jaką przebył Chrystus w Jerozolimie (odległości były mierzone krokami). Pod każdą z kaplic znajduje się garść ziemi pochodząca z Jerozolimy. Wzgórzom Kalwarii Wejherowskiej nadano biblijne nazwy: Góra Oliwna, Syjon, Golgota.

Architekturę kaplic umiejętnie wkomponowano w pejzaż; oba te elementy (natura i architektura) doskonale się harmonizują i wzajemnie uzupełniają. Tak jak w Jerozolimie płynie tutaj rzeka Cedron, kiedyś nazywana Białą. Okoliczny las, przez który prowadzi Droga Krzyżowa (ok. 4 km, wysokości względne dochodzą nieraz do 90 m) tworzą drzewa rodzime, typowe dla kaszubskiego krajobrazu.

Opiekę nad Kalwarią sprawują oo. franciszkanie, których do miasta sprowadził sam Jakub Wejher w 1647 roku, a funkcję kustosza pełni zawsze gwardian klasztoru. Ojcowie franciszkanie chętnie dzielą się swoją wiedzą o Kaszubskiej Jerozolimie z odwiedzającymi ją turystami.

Pielgrzymki na Kalwarii Wejherowskiej
Wejherowo to duchowa stolica Kaszub i silny ośrodek pielgrzymkowo-maryjny na Pomorzu. Już od ponad 300 lat Kalwaria Wejherowska przyciąga do miasta rzesze pątników, przyczyniając się do systematycznego rozwoju ruchu pielgrzymkowego. Co roku do Wejherowa przybywa około 60 samodzielnych pielgrzymek.

Pierwsze pielgrzymki zaczęły przychodzić do Wejherowa pod koniec XVII wieku. W roku 1678 papież Innocenty XI wydał specjalne Breve, w którym zawarł wieczystą ważność uzyskiwanych na Kalwarii Wejherowskiej odpustów zupełnych. Od 1717 roku pielgrzymującym do Wejherowa służą Modlitewniki Wejherowskie, tzw. kalwaryjki, cyklicznie wznawiane po dzień dzisiejszy. Na Kalwarii Wejherowskiej celebruje się aktualnie pięć odpustów: Wniebowstąpienia Pańskiego, Trójcy Przenajwiętszej, Uzdrowienia Chorych, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i Podwyższenia Krzyża Świętego.
Na pierwszy odpust Wniebowzięcia Pańskiego (niedziela przed Zielonymi Świętami) przybywają głównie pielgrzymi z południowych i środkowych Kaszub, dlatego często nazywa się go odpustem lądowym. Uroczystości rozpoczynają się w piątek po południu wraz z przybyciem pierwszych pielgrzymek i trwają do niedzielnego popołudnia.
Drugi odpust kalwaryjski Trójcy Świętej, na który przybywają pielgrzymki m.in. z Pucka, Swarzewa, Władysławowa, Oksywia, Rumi, Redy, Kosakowa i prawie z wszystkich gdyńskich parafii. Ponieważ są to pielgrzymki głównie z północnych Kaszub czyli Nordy, nazywany jest on często odpustem morskim.
Pozostałe trzy, to odpusty lokalne, w których nie uczestniczą zorganizowane grupy pielgrzymów.
Odpust Uzdrowienia Chorych, obchodzony jest w pierwszą sobotę i niedzielę lipca. Główne uroczystości odbywają się na kalwarii w niedzielę, przy Kaplicy Kajfasza o godz. 10.00. Suma odpustowa odprawiana jest w intencji licznie przybyłych ludzi chorych, którzy przywożeni są na góry przez rodzinę i znajomych by uzyskać odpust zupełny i otrzymać ostatnie namaszczenie. W tym dniu poświęcone zostają także samochody wiernych.
Odpust Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, obchodzony jest 14 i 15 sierpnia. Charakteryzuje się wieczornym przemarszem procesji z zapalonymi świecami i przeźroczystą trumienką, w której ułożona jest figura zmarłej Matki Bożej, z kaplicy "Domek Matki Bożej" do kaplicy "Grób Matki Bożej". Przeżycie jest wielkie, gdy wijący się w ciemnościach wśród wzgórz i dolin płonący świecami wąż wiernych pokonuje trasę między ww. kaplicami.
Odpust Podwyższenia Krzyża Świętego. Jest to trzeci lokalny odpust, odbywający się w drugą sobotę i niedzielę września, połączony z rozpoczęciem roku szkolnego, w którym uczestniczą uczniowie, rodzice i nauczyciele powiatu wejherowskiego.

W okresie Wielkiego Postu, w każdy piątek na Kalwarii Wejherowskiej odprawiane jest nabożeństwo Drogi Krzyżowej rozpoczyna się o godz. 16.00 wyśjciem z kościoła klasztornego procesją do Kaplicy Piłata. Na czele procesji idą chorągwie kalwaryjskie i krzyż, za nimi kilka tysięcy wiernych.

Ukłony feretronów
Pielgrzymi przybywając na odpust do Wejherowa, przynoszą ze sobą, oprócz chorągwi i sztandarów feretrony (feretron, to przenony, obustronny obraz w ozdobnych ramach, służący w kościele katolickim do obnoszenia podczas procesji). Feretrony przenoszone są przez cztery osoby, kobiety lub mężczyzn, ubranych w strój galowy lub w stroje regionalne.
Niesione obrazy podczas powitań i pożegnań kłaniają się, wykonując osobliwy salut. Jest to zwyczaj unikalny w Polsce.

Kościół Klasztorny Braci Mniejszych Franciszkanów pw. św. Anny - Sanktuarium Maryjne z koronowanym przez Papieża Jana Pawła II obrazem Matki Bożej Wejherowskiej
Jednym z najstarszych zabytków miasta jest kościół klasztorny franciszkanów pw. św. Anny, fundacji Jakuba Wejhera z 1650 r. Największym "skarbem" świątyni jest słynący łaskami obraz Matki Bożej Wejherowskiej Uzdrowicielki na Duszy i Ciele, autorstwa XVII-wiecznego artysty Andrzeja Stecha. Na obrazie Matka Boża w lewej ręce trzyma Dzięciątko Jezus, w prawej złote berło. Twarz Maryi ma wyraziste rysy młodej, pięknej damy. Jej prawe ucho, ozdobione kolczykiem, jest odsłonięte tak, jakby słuchała prób wiernych. Stopy Maryi, okryte sandałami, depczą węża, wijącego się na kuli ziemskiej. Obok stóp, widoczny jest złoty róg półksiężyca z ludzką twarzą. Dzieciątko Jezus w lewej rączce trzyma błękitne jabłko królewskie, w prawej czerwoną różę.
Obraz jest opisany w kronice klasztoru wejherowskiego pod datą 20 czerwca 1654 r. Zachowały się też dokumenty, z których wynika, że papież Pius IX udzielił w dniu 6 czerwca 1862r. odpustu zupełnego wszystkim odwiedzającym kościół św. Anny w czasie Świąt Narodzenia, Zwiastowania, Oczyszczenia i Wniebowzięcia, co spowodowało później rozwój kultu maryjnego.

W 1974 r. przed obrazem Matki Bożej Wejherowskiej w charakterze pielgrzyma modlił się ks. prymas kardynał Stefan Wyszyński. 11 lutego 1987 r. podczas uroczystej Mszy św. w święto wspomnienia Najwiętszej Marii Panny z Lourdes, 17 grup czcicieli Matki Bożej Wejherowskiej złożyło prośbę o koronację obrazu koronami papieskimi i od tego momentu 11. każdego miesiąca wierni gromadzą się przed ołtarzem Maryjnym w kocieśle klasztornym. Liczne wota umieszczone po bokach obrazu świadczą o wdzięczności wiernych za wysłuchanie ich prób. Obraz Matki Bożej Wejherowskiej został ukoronowany 5 czerwca 1999r. przez Ojca Świętego Jana Pawła II w czasie Mszy św. na sopockim hipodromie.

Zespół Klasztorny Benedyktynek (Żarnowiec)
Kościół pw. Zwiastowania Najświętszej Panny Marii
Początki budowy jednonawowej świątyni w Żarnowcu wiążą się z zatwierdzeniem przez kśięcia Mściwoja II nowo utworzonego zgromadzenia cysterek w 1279 r. Prace budowlane ukończono w pierwszej połowie XIV wieku, jednak dokładna data konsekracji nie jest znana. Około 1389 r. kościół uległ tak poważnemu zniszczeniu, że wymagał gruntownej odbudowy i ponownej konsekracji. Dostawiono wówczas niską, kwadratową wieżę, poszerzono południowe skarpy oraz wykonano nowe sklepienie. Pod koniec XIV w. dostawiono do ściany południowej kruchtę. Z 1411 roku pochodzi pierwsza wzmianka o chórze zakonnic czyli wydzielonej części kościoła, przeznaczonej do wspólnych modlitw.
Po kasacie zgromadzenia cysterek, w 1589 r., do Żarnowca przybyły benedyktynki z Chełmna. W XVII w. benedyktynki przystąpiły do odnawiania wnętrza kościoła. Z tego okresu pochodzi balustrada chóru i dwa ołtarze boczne. Ołtarz główny pochodzi z przełomu XVII i XVIII w. W połowie XVIII w. przeprowadzono gruntowną restaurację kościoła. Otynkowano wówczas zewnętrzne mury na kolor czerwony, na dachu założono zachowaną do dziś sygnaturkę, a na wieży hełm barokowy. W tym samym czasie, w nawie kocioła ustawiono nową ambonę, organy nad drzwiami do zakrystii oraz chrzcielnicę. Po kasacie klasztoru, gdy kościół był właśnocią parafii, wykonano dalsze prace renowacyjne - remont dachu i wieży. Około połowy XIX w. częściowo rozebrano chór i w jego skróconej części umieszczono organy. W drugiej połowie XIX w. podjęto szeroko zakrojone prace konserwatorskie, w trakcie których odkryto fragmenty gotyckich malowideł ściennych.

Klasztor
Budowę klasztoru rozpoczęto około połowy XIII w., równocześnie z kościołem. Roboty trwały do połowy XIV stulecia. Gdy klasztor przejęły benedyktynki dokonano różnych napraw i przebudowano wnętrza. Wykonano wówczas na piętrze górnym 35 cel pojedynczych dla zakonnic i osobną celę dla ksieni. Na parterze znajdowało się 10 pomieszczeń, reflektarz, furta i kuchnia. Przeznaczenie pozostałych pomieszczeń niestety nie jest znane. Na podstawie analogii do innych klasztorów reguły benedyktyńskiej można wnioskować, że znajdowały się tam scriptorium, gdzie przepisywano księgi, biblioteka, kapitularz (sala obrad), audytorium, sala wspólnej pracy zakonnic i sala nowicjatu. W 1775 r. prowadzono w klasztorze bliżej nie okrelone prace murarskie. Póniej, wskutek zubożenia zakonnic, przestano dbać o należyty stan zabudowań. Doprowadziło to do powolnej dewastacji całego kompleksu.

Pielgrzymka na odpust św. Anny z Nadola do Żarnowca
Pielgrzymka łodziami rybackimi przez Jezioro Żarnowieckie odbywa się 26 lipca, z okazji odpustu św. Anny. Jest to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie na skalę polską. Rejs-pielgrzymka zaczyna się we wsi Nadole i kończy przy przystani w Lubkowie. Tutaj pątnicy rozpoczynają następny etap swojej wędrówki, tym razem już pieszy. Ze śpiewem na ustach, udają się do kościoła usytuowanego w Żarnowcu w kompleksie klasztornym, gdzie odbywa się uroczyste nabożeństwo. Po modlitwach uczestnicy wracają drogą wodną do Nadola, aby tam zakończyć dzień wspólną zabawą taneczną. Uczestnictwo w pielgrzymce to niepowtarzalna okazja poznania zwyczajów mieszkańców regionu, a także ciekawa lekcja historii.

Pielgrzymka Kaszubów na spotkanie z Janem Pawłem II (Sopot 5 czerwca 1999 roku)
Na spotkanie z Ojcem Świętym w tym dniu postanowili wyruszyć drogą morską wszyscy rybacy z powiatu puckiego. W Jastarni ukonstytuował się Komitet Organizacyjny Pielgrzymki Kaszubskich Rybaków na Spotkanie z Ojcem Świętym. Spotkania odbywały się w Chacie Rybackiej przy ul. Rynkowej 10 w Jastarni.

Propozycja odprawienia mszy św. przez papieża na wodach Zatoki Puckiej nie spotkała się z aprobatą arcybiskupa Tadeusza Gocłowskiego, który obawiał się o bezpieczeństwo i zdrowie Jana Pawła II. Jednak pomysł odbycia pielgrzymki drogą morską do Sopotu został zaakceptowany przez metropolitę gdańskiego, a także przez prezydenta Sopotu i dyrektora Urzędu Morskiego. Uczestnicy pielgrzymki specjalnie na tę okazję sprawili sobie tradycyjne świąteczne stroje tzw. Kaszubów Nordowych (Północnych). W tym wielkim wydarzeniu wzięło udział około 1000 pątników. Kobiety i dziewczęta ubrane były w białe bluzki, modre spódnice (tzw. szroce), obszyte u dołu czarną aksamitną mereżką a na ramionach miały modre chusty. Na spódnicy biały fartuszek, na głowach modry czepek. Mężczyni i chłopcy ubrani byli w rybackich mucach, czapkach z daszkiem, w szarych kamizelkach, czarnych buksach (spodniach), białych koszulach i krawatach w czarno-złote pasy nawiązujące do barw godła Kaszubów czarnego gryfa na złotym polu tarczy herbowej. W pielgrzymce wzięło udział ponad 80 kutrów i łodzi rybackich. Po wypłynięciu z portu w Jastarni uformowany został na wodach Małego Morza wielki krzyż. Połączył on rybaków z Półwyspu Helskiego, Władysławowa, Pucka, Rewy, Mostów i Gdyni. Pielgrzymi wysiedli na ląd przy sopockim molo i podążyli na spotkanie z Ojcem Świętym.

W zakończeniu mszy świętej Jan Paweł II zwrócił się do Kaszubów, również do tych Nordowych: Pozdrawiam Kaszubów, lud kaszubski. Odwiecznych gospodarzy tej pomorskiej ziemi. Do Was przemawiałem w Gdyni, w czerwcu w 1987 r. Pragnę Was jeszcze zachęcić, abyście nadal strzegli swojej tożsamości, pielęgnując więzi rodzinne, pogłębiając znajomość swojego języka i starając się przekazywać swą bogatą tradycję kaszubską młodemu pokoleniu. Trzymajcie z Bogiem zawsze. Pozdrawiam ludzi pracy całego wybrzeża, zwłaszcza ludzi morza. Niech zawsze szczęliwie wracają do swych portów i do oczekujących ich rodzin. To rybackie pielgrzymowanie było hołdem złożonym Janowi Pawłowi II a także manifestacją wiary rodzin rybackich, ich związku z Bogiem, jak i odrębnej tożsamości, w której religijność jest naturalnym oddechem ludu kaszubskiego.

Z pielgrzymką papieską wiąże się też inne swoiste wydarzenie, kiedy to na sopockim hipodromie spotkali się rzeźbiarze z całych Kaszub. Wśród nich byli zarówno amatorzy jak i profesjonalni artyści. Rzeźbili postacie świętych, które miały tworzyć ołtarz według projektu prof. Kołodzieja. Ich trud i poświęcenie ukoronowało wielkie wspólne dzieło. Po wizycie Ojca Świętego rzeźby trafiły do wielu parafii w tym także do parafii w Jastarni, Juracie, Kunicy i Chałupach. Św. Piotr znajduje się przy ul. Bałtyckiej w Jastarni przy cmentarzu, w. Barbara na Syberii w Kuźnicy, kapliczka Matki Boskiej w Juracie (na wysokości kościoła przy ścieżce rowerowej), a Chrystus pod Krzyżem w Chałupach przy kościele.