Hel Jastarnia Jurata Kuźnica Puck Władysławowo Jastrzębia Góra Karwia Dębki Białogóra Chałupy Chłapowo

Pierwszym władcą, który dostrzegł jak ważna rolę odgrywa flota wojenna był Zygmunt I Stary. Król postawił na samodzielną eskadrę kaperską. Syn Zygmunta I, Zygmunt August powołał w 1568 r. Komisję Morską, która była pierwszym w naszej historii organem władzy morskiej spełniającym rolę admiralicji. Król rozpoczął budowę własnych okrętów, w celu utworzenia regularnej floty. Ponownie powstała flota kaperska, która po sześciu latach od ukazania się królewskiego manifestu liczyła trzydzieści okrętów. Kaprowie znakomicie wypełniali swoje obowiązki, do których należało przecinanie linii komunikacyjnych do Narwy, w wyniku czego wojna z Moskwą zaczęła przybierać korzystny  dla Polski przebieg zdarzeń. Jednak późniejsze wydarzenia sprawiły, że panowanie na morzu Bałtyckim przeszło w ręce szwedzkie. Większość naszych królów doceniała istotę i znaczenie dostępu do morza oraz istnienia floty. Jednak mimo to sytuacja polityczna, a przede wszystkim długotrwała wojna ze Szwecją niestety utrudniła rozwój floty. Nie zważając na trudności, za panowania Zygmunta III Wazy podjęto decyzje o budowie okrętów wojennych w Gdańsku i Pucku, w ramach pierwszego w historii Polski "programu morskiego". Decyzją króla powstała Komisja Okrętów Królewskich (1625), nawiązująca swoją treścią do istniejącej już Komisji Morskiej Zygmunta Augusta. W tym samym czasie rodzima flota odniosła zwycięstwo w bitwie pod Oliwą (1627), gdzie rozbiła blokującą Gdańsk blokadę szwedzką.
Za czasów panowania Zygmunta Augusta Sejm uchwalił specjalne środki na rzecz utrzymywania floty wojennej (1637). Był to pierwszy w historii Polski akt uchwalenia przez organ ustawodawczy środków na siły morskie państwa. Władysław IV, który był następcą Zygmunta Augusta wybudował ufortyfikowane przystanie we Władysławowie i Kazimierzowie na Półwyspie Helskim. Jednak interwencja morska Danii, zniweczyła podjęty trud. Polska została odepchnięta od morza wskutek utraty własnej floty która zabezpieczała jej pozycję, a racja stanu na morzu zapadła w wieloletnie uśpienie, z którego wybudziło ją dopiero odzyskanie niepodległości w 1918 roku.
Za czasów panowania króla Jana III Sobieskiego, Augusta II Mocnego, czy też Augusta III podejmowane były próby powtórnego powołania do życia floty. Jednak nie przyniosły one pożądanych rezultatów. Nastąpił faktyczny regres wszelkich przejawów polityki morskiej. Następnie czas rozbiorów i odcięcie Macierzy od Bałtyku pogłębiły istniejący już stan rzeczy.
W okresie powstań narodowych starano się odnowić politykę morską. Wiązano ja z dążeniami wyzwoleńczymi spod  niewoli zaborców. Szukano więc dróg transportu ochotników, uzbrojenia i wszelkich dostaw dla powstańców. Najlepszym rozwiązaniem okazały się szlaki drogą morską. Pierwszą i nieudaną próbę, podjęto w Powstaniu Listopadowym, kolejną w Powstaniu Styczniowym. Ponadto przy kierownictwie Powstania Styczniowego utworzono w Paryżu polską admiralicję - Organizację Główną Sił Narodowych Morskich (1863). W przypadku zwycięstwa powstania byłaby ona głównym elementem budowania polskiej floty wojennej. Upadek powstań narodowych zamknął okres nadziei na utworzenie sił morskich. Coraz częściej zaczęto zdawać sobie sprawę, iż istnienie marynarki wojennej ściśle związane jest z funkcjonowaniem państwa oraz z bezpośrednim dostępem do morza. Tysiącletnia historia walk o zachowanie polskiego bytu narodowego zawsze bardzo ściśle połączona była z walka o utrzymanie dostępu do morza.
W siedemnaście dni po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 28 listopada 1918 roku, naczelnik Państwa Józef Piłsudski powołał do życia Marynarkę Polską. Pierwsze jednostki powstały w Modlinie. W skład Flotylli Rzecznej, Oddziału Zapasowego Marynarzy i Batalionu Morskiego weszli marynarze z byłych flot zaborczych. Batalion Morski z generałem Józefem Hallerem na czele, 10 lutego 1920 roku dokonał zaślubin Polski z Bałtykiem. Na mocy traktatu wersalskiego przyznano Polsce 70 kilometrów wybrzeża morskiego z małymi portami w Helu i Pucku. Ten ostatni stał się głównym punktem rodzącej się floty wojennej. Tu znajdował się pierwszy polski okręt wojenny ORP "Pomorzanin".  Prężnie rozwijająca się Marynarka Wojenna napotkała problemy spowodowane wojną polsko - bolszewicką. Na lądzie walczyło 2,5 tysiąca marynarzy z Pułku Morskiego, Flotylli Wiślanej i Flotylli Pińskiej.
Zdjecia: Radosław Kubera