Hel Jastarnia Jurata Kuźnica Puck Władysławowo Jastrzębia Góra Karwia Dębki Białogóra Chałupy Chłapowo

Przyroda Półwyspu Helskiego jest bardzo różnorodna. Na plażach półwyspu często napotkać można wyrzucone przez morze różnego rodzaju trawy morskie, morszczyny, widliki oraz masę różnych innych krasnorostów. Życie roślinne na mierzei helskiej ma swój początek na wydmie białej(nazwa pochodzi od występującego tam białego piasku). Swój „dom’ mają tu bardzo wytrzymałe gatunki roślin: wydmuchrzyca piaskowa, piaskownica zwyczajna, honkenia piaskowa, rukwiel nadmorska, groszek nadmorski, kocanki piaskowe, lnica wonna. Z wydm białych swój początek biorą wydmy szare. Powstają na skutek pokrycia się wydm białych przez trawy i wytworzeniu się na nich próchnicy. Dzięki tym zmianom życie na szarej wydmie jest już bardziej urozmaicone. Można spotkać na nich fiołka nadmorskiego, rogatkę kolczasta, chrobotka koralkowego. W miejscach nieco wilgotniejszych rosną mchy: płonnik, szary, skalniczek i wiele innych. Rosną tu również krzewy dzikiej róży, rokitnika oraz wierzby piaskowej. Na terenie wydm występuje jedna z ciekawszych roślin- mikołajek nadmorski, który objęty jest ochroną. Sezon w którym zakwita to lato a jego kwiaty mają kolor ametystobłękitny.
Blisko 50% powierzchni Półwyspu Helskiego jest zalesiona. Co jest jednym z ważniejszych walorów turystycznych tego miejsca. Lasy te odgrywają znaczącą rolę, gdyż służą do umacniania wydm. Najczęściej spotykanym drzewem jest tutaj sosna pospolita, która jednak wygląda zupełnie inaczej niż w głębi Polski. Konary rosnącej tu sosny wyrastają głównie od zawietrznej strony, drzewa są poskręcane w nieprawdopodobny sposób. Ze względu na występowanie tu silnych wiatrów sosny te są przeważnie karłowate i pochylone z kierunkiem wiatru. W lasach półwyspu oprócz sosny pospolitej rosną również dęby, brzozy i olchy. Wiele gatunków roślin znajduje się pod ścisła ochroną. Prócz wymienianego wcześniej mikołajka nadmorskiego są to również: kocanki piaskowe, rokitnik zwyczajny, storczyki- tajęża jednostronna i listerce sercowate oraz zimoziół północny. W celu ochrony przyrody i utrzymania specyficznego charakteru tego miejsca w drodze uchwały z dnia 5 stycznia 1978 roku utworzono Nadmorski Park Krajobrazowy. Obejmuje on swoim zasięgiem Mierzeję Helską, część zatoki Puckiej-do Rybitwie Mielizny, pas nadmorski od Władysławowa do ujścia Piaśnicy w okolicach Jeziora Żarnowieckiego. Park zajmuje powierzchnię 15,5 tys. ha.

Obszar ten cechuje się znacznym zróżnicowaniem krajobrazu i szaty roślinnej. Obejmuje wyjątkowe tereny o wysokich walorach przyrodniczych, kulturowych i bardzo atrakcyjnych wartościach rekreacyjnych. Ze względu na usytuowanie w strefie nadmorskiej NPK chroni ekosystemy styku lądu i morza. Ponadto występują tu wszystkie typy brzegu morskiego, charakterystyczne dla południowego Bałtyku: klifowe, wydmowe i zalewowe. Z parkiem i jego niepowtarzalnymi siedliskami związane jest występowanie cennych i rzadkich gatunków flory i fauny. Ciekawostką parku są łąki halofilne w ujściach pradolin. Charakterystyczne są , wysunięte najbardziej na wschód w Europie, torfowiska wysokie typu atlantyckiego. Lasy stanowią 47% powierzchni lądowej parku i pełnią funkcję ochronną gleby. Spełniają również rolę umocnień wydm i klifów. Zaliczane są do grupy borów. W okolicy Rozewia występuje płat lasu bukowego, który ze względu na swoje walory został uznany za rezerwat przyrody. . W parku spotkać można dużą grupę gatunków rzadkich w skali kraju oraz reliktowych. Należą do nich: babka nadmorska, jarnik solankowy, wrzosiec bagienny, woskownica europejska, ponikło wielołodygowe, bażyna czarna, kosaciec syberyjski, mieczyk dachówkowy, storczyk i inne.
Jeżeli chodzi o zwierzęta to spacerując po półwyspie napotkać możemy dzika, sarnę, lisa lub zająca. Występuje tu również występujący bardzo rzadko piękny, będący pod ochroną niejadowity wąż-gniewosz zwany inaczej miedzianką. Mierzeja Helska jest bardzo ważnym punktem dla przelatujących ptaków wiosną-z południa i zachodu, zimą- północy i wschodu. Oprócz mew zaobserwować można również kaczki i łabędzie oraz kosy, drozdy, mysikróliki, sikorki, gęsi, a także myszołowy, krogulce, wrony, kawki i sójki. W wodach Morza Bałtyckiego napotkać możemy śledzie, dorsze, szproty, łososie. W Zatoce Puckiej żyją bogate i bardzo różnorodne zespoły organizmów zwierzęcych. W ich skład wchodzi wiele gatunków nie spotykanych w pozostałych wodach kraju. Świat zwierzęcy występujący w Zatoce Puckiej to mieszanka form morskich słonawo i słodkowodnych. Występują tu takie skorupiaki jak: stulik, kiełże, małża sercówka, oraz wiele innych. Fauna słodkowodna to m.in. pijawka rybia, ośliczka, ślimaki, błotniarka, zawójka, zagrzebka. Do ciekawostek z pewnością należy ryba-belona, która w rejonie Helu można łowić od połowy maja. Przeciętnie mają długość 60-90 cm. Charakterystyczne dla wszystkich belonokształtnych ciało, to wysunięte szczęki  w kształcie długiego dzioba, przypominające strzałę. Boki i brzuch belony mają kolor srebrzysty, a grzbiet zielonkawy. Ich ciało pokryte jest drobnymi, miękkimi, łatwo odpadającymi kolistymi łuskami. Także ości tej ryby mają barwę zielonkawą, co ułatwia jej jedzenie. Mięso belony jest chude i bardzo smaczne. Poleca się sypanie mięsa zielonym koprem dla uzyskania lepszego smaku. Belony żyją u wybrzeży niemal całej Europy - od Morza Czarnego aż po Islandię i północną Skandynawię. Żyją w ławicach, w powierzchniowej strefie. Im bliżej końca wiosny, zbliżają się do brzegów. W zimie przebywają na otwartym morzu. Rozród w Bałtyku trwa od kwietnia do września z dużym nasileniem w okresie wczesnego lata. U nas trące się belony widać, gdy woda dochodzi do14 stopni, co przypada na przełom maja i czerwca. Ikrę składa belona porcyjnie. Zapłodnione jaja wyposażone w czepne, kleiste nitki dojrzewają na roślinności dennej. Jeśli woda jest wystarczająco ciepła wylęg następuje po 2 tygodniach. Wewnętrzna część Zatoki Puckiej jest tradycyjnym miejscem rozrodu tych ryb. Żywi się drobnymi rybami i skorupiakami. U nas zjada głównie drobne cierniki i cierniczki.

Zatoka Pucka jest wyjątkowym akwenem na całym wybrzeżu gdyż sporadycznie pojawiają się tutaj foki szare i morświny.

FOKARIUM

Jest to Obiekt przy Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii UG istniejący od 1999roku .

Jednak już w 1992 roku zostały podjęte pierwsze działania mające na celu ochronę fok. Spowodowane one były pojawieniem się pierwszej foki, która nosi urocze imię-Balbin.

Fokarium jest to placówka hodowlana, przy pomocy której dąży się do ponownego zasiedlenia południowej części Bałtyku przez foki. Równie ważnym celem działania fokarium jest rehabilitacja chorych i osłabionych fok. Na dzień dzisiejszy w fokarium swój dom maja: 2 samce i 5 samic.

Zdjęcia: Piotr Widerski, Krzysztof Rocławski, z arch. Urzędu Miasta w Helu, Adam Zajączkowski "Zdjęcia helskich fok" www.toya.net.p/~zając/fotkifok.htm